bu evin ve ailenin tarihi gürcistan-khoni’de 1941 yılında başladı.
büyük büyükbabam petre meskhi, yeni evlendiği luba kutateladze’yle birlikte yaşamak için khoni’de bir ev inşa etti.
çok geçmeden ikizleri oldu ve sonrasında anneannem maguli’nin de dünyaya gelmesiyle aile büyüdü.
çocukların hepsi mezuniyetlerinden sonra tiflis’e taşınıp evlendiler, çocuk sahibi oldular.
her yaz, bir gelenek gibi aileleriyle birlikte anne-babalarını ziyaret ederlerdi.
yıllar geçtikçe torunlar büyüdü ve evi doldurmaya başladı.
bir sabah, komşularımızdan zor zamanların geldiğini öğrendik; ailemiz ve evimiz 90'ların sorunlarından oldukça etkilendi. 20 yıl boyunca hiç kimse evi ziyaret edemedi.
büyüklerin evi satmayı düşündüklerini hatırlıyorum ancak kimse bu arzusunu yüksek sesle dile getiremedi.
kimse toz almaya, odaları ve yatakları havalandırmaya gitmedikçe yosunlar her tarafı kapladı. sonunda ev kullanılamaz hale geldi.
en son hatırladığım anım, altı yaşımda evde ve bahçede koşuşturuyorum. üzerinden yirmi sene geçtikten sonra ziyaret ettiğimde ilk hissettiğim şey nostalji oldu.
altı yaşındaki halimi evin her köşesinde görür gibi oldum.
geçmişin sesleri ve mutlu anları
beni hiç bırakmadılar.
