fabric [photo essay]
görünmek ve görünmez olmakla ilgili bir hikaye.
moda [fashion] kelimesiyle eş anlamlı kullanılan sözcükler var. tarz [style], rağbet [vogue], eğilim [trend] ya da görünüş [look] bunlardan birkaçı.
fabric, bu anlamların arasından görünüşle ilgilenen bir hikaye.
insan var oluşu gereği sürekli kendini ifade etmeye çalışıyor. konuşmak, konuşmamak, renkli giyinmek, az giyinmek, hiç giyinmemek.
fabric, kendini göstermenin bambaşka biçimleri. tesadüfen modayla başlayan, istanbul’un yapı taşıyla ilgili bir anlatı.
mart 2017’de istiklal caddesi grand pera’da, görünmeyi hayatın merkezine koyan bir zaman diliminin hemen arka sokağında; trans bir seks işçisinin ya da gambialı bir modelin görünmez olma tercihi ya da zorunluluğu.
tasarımcılar bir satın alma fuarının ortasında ticaret yapmaya çalışırken, suriyeli tekstil işçisinin kıpkırmızı yatak örtüsünden de haberdar olmamızı sağlayan bir fotoğraf.
moda, kişiye kestirme yollardan kimlik edinme fırsatı sağlarken sosyal analizler tarafından daima yargılandı.
feministler toplumsal cinsiyet baskılarını, marksistler gösterişçi tüketim ideolojisini eleştirdiler. psikoloji ise moda bağlılığını patolojik ilan etti.
kocaman bir endüstri aynı zamanda dünyadaki sosyal değişimi okumanın araçlarından biri olunca, tartışmaya da açık hale geliyor.
türkiye’de ise bu tartışmalar çoğu zaman ülke gündemi sebebiyle ertelenen moda haftaları çerçevesinde kalıyor. ‘yeni türkiye’de moda sektörü nasıl konumlanıyor? sektör oyuncuları belki de bu sorunun cevabını aramalı.
biz, mart 2017’de grand pera’da geçirdiğimiz 4 gün esnasında ne modayla ne de açmazlarıyla ilgilendik.
fabric aslında, yalnızca performansları izliyor.
podyumdaki gösterinin sokakta da bir karşılığı var. poz veren modellerin sergilediği performansın bir başka türü, referandum mitinginde poz verenler tarafından da sergileniyor. afgan trans göçmen elin performansını dumanla halkalar üfleyerek tamamlarken, aynı anda istiklal caddesi’nde arap turistler ananaslı nargile sipariş ediyor.
herkes, kendinden göstergelerle kaydedilebilir performanslar sergiliyor.
yine de her şeyi bilemeyiz. şehrin ve görünmek fikrinin backstage’i daima vardır. bu yüzden fabric, köşeli parantezin içinde üç noktayla bitmiş bir hikaye.