şimdi, burada [sezon 1]

şimdi, burada [sezon 1]

göçe dair görsel hikayelerden seçkiler ve paragraflar.

şimdi, burada · hayatın sayısız ihtimalleri sonucu, kendini burası dediğimiz yerde bulan insanlar, yani türkiye’nin sığınmacı veya göçmenleri, ve onların şahit olduğumuz hikayelerinden kesitler.

istanbul’da filipinli göçmenlerin güzellik yarışması

dünyanın dört bir yanında özellikle çocuk ve yaşlı bakıcılığı yaparak yaşayan göçmen filipinli nüfusu, bir araya gelebilecekleri her fırsatı mutlu hissedecekleri ve toplumsal kültürlerini yaşatacakları bir aktiviteye dönüştürüyor. en bağlı olduklar geleneklerinden biri, güzellik yarışmaları.

istanbul’da yaşayan filipinli komünitesi’nin her yıl düzenlediği güzellik yarışmasına yaş, kilo, boy herhangi bir kriter gözetmeksizin isteyen herkes katılabiliyor. ‘miss philturk’un olayı, bolca eğlence. bu yıl filipin’in tarkan’ı diyebileceğimiz derek ramsey’nin de katıldığı ve epey ilgi gördüğü organizasyon, yıl boyunca filipinlilerin en heyecanla bekledikleri etkinliklerden biri.

bizim oyumuz louchie’den yanaydı. 5 yıl önce istanbul’a yerleşen ve uluslararası bir para transferi şirketinde çalışan louchie, birçok göçmen hikayesinden farklı olarak burada olmaktan mutlu. tek sıkıntısı, türk yemekleri. ona da iyi-kötü adapte olmuş.

modern dünyanın güzellik normları kimin umrunda? en azından filipino’ların değil. istanbul’da yaşayan filipinli göçmenlerin geleneksel güzellik yarışmasında tek kriter: kalp güzelliği.

14 yaşında suriyeli bir mendil satıcısı

14 yaşındaki urfalı bir çocuk işçi

14 yaşındaki suriyeli bir çocuk işçi

14 kasım 2017 · güncelleme:

zeytinburnu sahili, alt geçit

avrupa birliği ile yapılan göç anlaşması öncesi, 2016 yılında, afgan göçmen ve sığınmacılar bir durak noktası haline gelen zeytinburnu’nda kendilerini çanakkale, ayvacık veya dikili’ye götürecek otobüsü bir alt geçitte bekliyor. ortalama bir kişinin yunan adaları’na geçişi 3.000€, bir çocuk da bu fiyata dahil. gece 11:00 gibi yola çıkan otobüsler, yol üstündeyken gelen polis kontrolü olup olmadığı bilgisine göre rotalarını ya dikili ya da ayvacık’a çeviriyordu.

the boy from…

elin, afganistanlı ama iran’da yetişmiş, 18 yaşında bir trans kadın. var olmanın bir yolunu ararken kendini önce ankara, sonra istanbul’da bulmuş. en kibar kişi çekimleriyle konuştuğu, neredeyse kusursuz türkçesiyle bana duman halkası yapıp yapamadığımı soruyor, onun kadar güzel yapamayacağımı söyledikten sonra “bakın şimdi, izleyin” diyor.

ev arkadaşı ammar, suriyeli, 19 yaşında. annesinin kendisine verdiği son hediye olan tespihi boynunda taşıyor. dört yıldır istanbul’da. çok yakında bir sivil toplum örgütü kendisini fransa’ya yerleştirecekmiş; haberi bana söylediğinde mutlulukla sarılıyoruz. “peki, fransa’ya gittiğinde ilk ne yapacaksın” diye soruyorum, yarım saniye bile beklemeden “seni arayacağım” diyor, kahkaha atıyoruz.

aladdin

aladdin, gambiyalı, 24 yaşında; omuzlarını, hayalini kurduğu her şey gibi uçuşarak taşıyan genç bir adam. antalya’da bir güzellik yarışmasını kazandıktan sonra, modellik kariyerine başlamak için istanbul’a yerleşiyor. “herkes kendi işine bakıyor” diyor, “sanırım bu şehri en çok bu yüzden seviyorum, herkes kendi dünyasında bir şeylerle meşgul” — katılmıyorum, ama ne fark eder ki.

h.

h., 31 yaşında, dört çocuğu ve eşiyle birlikte halep’ten istanbul’a göçen suriyeli bir sığınmacı. ailenin geçimine katkı için bir tekstil atölyesinden aldığı materyaller ile el işi kıyafetler dikiyor. her gün mahallesindeki diğer suriyeli komşularıyla bir evde toplanarak çalışıyor. parça başı 80 kuruş kazanıyor, on parçayı tamamlaması iki gününü alıyor; bu oranla, bir aylık çalışmasının karşılığı 120₺. eşi bir tekstil fabrikasında; en büyük çocuğuysa (a., 11) bir çanta fabrikasında çalışıyor, okula gitmiyor.

muhammed gazi

kırmızı bir yorganın altında yerde yatıyor muhammed gazi. dakka’da üniversitenin gemi teknisyenliği bölümünden mezun. iyi bir iş dolgun maaş umuduyla dubai’ye gidiyor. teknisyenliğin dışında birçok iş yapmak zorunda bırakılıyor. atölyelerde çalışırken kimyasal ilaca maruz kalıyor. kendisiyle bağlantıya geçen aracı istanbul’da iş imkanının fazla olduğunu, çok iyi paralar kazanabileceğini söylüyor. biriktirdiği 3.000 doları iran üzerinden istanbul’a gelmek için kaçakçılara veriyor. şimdi ise bir yorganın altında eve geri dönmek için arkadaşlarının yardımını bekliyor.

junior alwaiz

gana; afrika’nın batı’sında değerli maden yataklarına rağmen ekonomik istikrarını sağlayamadığı için sık göç veren ülkelerden biri. 12 yaşında annesini kaybeden junior alwaiz ise 11 kişilik ailesinin maddi imkanlarını iyileştirmenin yollarını ülke dışında aramaya karar veren bir ganalı. junior, ülkesinde yaptığı araştırmalar ve ‘iş bulabilir miyim’ diye danıştığı insanların yönlendirmeleri doğrultusunda 2014 yılında yola çıkıyor ve iki yıl sürecek göçmenlik serüveni için istanbul’a geliyor.

african style

ahmet egbon, istanbul’da yalnızca afrika stili saç modelleri yapan ibiza kuaför’ün sahibi. ibiza’nın kurtuluş, yenikapı ve kumkapı olmak üzere şimdilik üç şubesi var. kurtuluş’ta unisex saç örgüsü hizmeti veriliyor. yenikapı’daki şube kadınlar, kumkapı’daki şube ise yalnızca erkekler için. egbon, otuz yıl önce ticaret okumak için nijerya’dan ankara’ya göç etmiş. bir süre sonra okulu bırakıp çalışmaya başlamış. antalya, konya, istanbul demeden; kargo şirketlerinde, fabrikalarda ne iş olsa yapmış. en sonunda 2009 yılında ilk dükkanını açmış.

mercury curtain/cıva sınır

touseef, tam burada hayatının en sıkıntılı anlarından birini yaşıyor: yarım yıldır yaşadığı istanbul’un kendisine hiçbir şey sunamayacağına ikna olduktan sonra eve dönmeye karar veriyor. bunun için pakistan konsolosluğu’ndan outpass adlı bir belge alması lazım ama belge için beklemesi gerektiğini öğreniyor; oysa, binmesi gereken uçak birkaç saat sonra kalkacak.

reyan, tam burada, bir hafta kadar önce başlayan hayatının ilk sıkıntılı anlarını yaşıyor: bebek sarılığı teşhisiyle istanbul’un uzak semtlerindeki bir hastanede, mavi ışıklı bir küvözün içinde uyuyor. ailesinin ekonomik sebeplerle türkiye’ye göçtüğü günlerde annesinin karnındaydı; şimdi, burada doğdu.

raja bey, tam burada hayatının artık sıkıntılarının bittiği dönemine girdiğini umarak yaşıyordu. bir sabah yine bu odadan valizini alıp havaalanına gitti, pasaportundaki sahte fransa vizesi nedeniyle gözaltına alındı ve bir ay sonra sınır dışı edildi.